Stratejik insan kaynakları yönetiminin örgütsel dayanıklılık üzerindeki etkisinde örgütsel öğrenmenin aracı rolü
Küçük Resim Yok
Tarih
2025
Yazarlar
Dergi Başlığı
Dergi ISSN
Cilt Başlığı
Yayıncı
Bursa Teknik Üniversitesi
Erişim Hakkı
info:eu-repo/semantics/closedAccess
Özet
Günümüz iş dünyasında örgütler beklenmedik krizler, zorlayıcı rekabet koşulları, çevresel sorunlar ve öngörülemeyen olaylar ile karşıya karşıya kalabilmektedir. Örgütlerin rekabet üstünlüğü elde edebilmeleri ve varlıklarını devam ettirebilmeleri açısından güçlü bir yapıya sahip olmaları gerekmektedir. Örgütlerin değişen koşullara hızla uyum sağlayabilmeleri ve beklenmedik durumlar ile karşılaştıklarında faaliyetlerini sürdürebilmeleri için bilgi edinmeleri, paylaşmaları ve gelişim göstermeleri gerekmektedir. Bu bakımdan gerekli uygulamalar ve süreçler ile örgütlerin beklenmedik durum ve olaylara karşı dayanıklılıklarının arttırılması önemlidir. Bu çalışma da işletmelerde stratejik insan kaynakları bakış açısının örgütsel dayanıklılık üzerinde nasıl bir etkiye sahip olduğunu ve örgütsel öğrenme sürecinin bu ilişkideki rolünü ortaya koymayı amaçlamaktadır. Stratejik insan kaynakları yönetiminin örgütsel dayanıklılık üzerindeki etkisinde örgütsel öğrenmenin aracı rolünün incelendiği bu çalışma, nicel araştırma yöntemi ile yürütülmüştür. Çalışmada kolayda örnekleme yöntemi kullanılmıştır. Veri toplama aracı olarak anket yönteminden yararlanılmıştır. Çalışmanın örneklemini Bursa ilinde, özel sektörde yer alan insan kaynakları departmanı bulunan 419 firma çalışanı oluşturmaktadır. Analiz sonuçlarına göre stratejik insan kaynakları yönetimi ile örgütsel dayanıklılık arasında pozitif yönlü ve yüksek düzeyde anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Stratejik insan kaynakları yönetiminin örgütsel dayanıklılık üzerindeki etkisine ilişkin yapılan regresyon analizi sonuçlarına göre ise ilişkinin pozitif yönlü ve anlamlı olduğu görülmektedir. Ayrıca, stratejik insan kaynakları yönetimi ile örgütsel öğrenme arasında da pozitif ve yüksek düzeyde anlamlı bir ilişki saptanmıştır. Stratejik insan kaynakları yönetiminin örgütsel öğrenme üzerindeki etkisine yönelik yapılan regresyon analizi anlamlı bulunmuştur. Örgütsel dayanıklılık ile örgütsel öğrenme arasında da oldukça güçlü ve pozitif yönlü bir ilişki gözlemlenmiş ve örgütsel öğrenmenin örgütsel dayanıklılık üzerindeki etkisini incelemek amacıyla yapılan regresyon analizine göre ilişki anlamlı bulunmuştur. Son olarak, modelde aracılık etkisi incelenmiştir. Çalışmada bağımlı değişkeninin alt boyutları üzerindeki aracılık etkisi de ayrı ayrı değerlendirilmiştir. Değerlendirme sonuçlarında, bağımsız değişkenin, bağımlı değişkenin alt boyutları üzerinde kısmi aracılık etkisi olduğu görülmüştür. Sonuç olarak çalışmada, bağımsız değişken olan stratejik insan kaynakları yönetimi ile bağımlı değişken olan örgütsel dayanıklılık arasındaki ilişkide örgütsel öğrenmenin kısmi aracılık rolü üstlendiği ortaya konmuştur.
In today's business world, organizations are increasingly confronted with unexpected crises, intense competitive pressures, environmental challenges, and unforeseen events. To gain a competitive advantage and ensure continuity, organizations need to establish a robust internal structure. In order to adapt rapidly to changing conditions and maintain operations during unexpected situations, they must acquire, share, and develop knowledge. Therefore, implementing the necessary practices and processes to strengthen organizational resilience against unforeseen events and disruptions is of critical importance. This study aims to examine the impact of a strategic human resource management (SHRM) perspective on organizational resilience and to reveal the mediating role of the organizational learning process in this relationship. The research, which investigates the mediating role of organizational learning in the effect of SHRM on organizational resilience, was conducted using a quantitative research method. A convenience sampling method was employed, and data were collected through a survey. The study sample consisted of 419 employees working in private sector companies located in Bursa, Türkiye, that have established human resources departments. The analysis results revealed a positive and highly significant relationship between SHRM and organizational resilience. According to the regression analysis conducted on the effect of SHRM on organizational resilience, the relationship was positive and significant. Additionally, a positive and highly significant relationship was found between SHRM and organizational learning. The regression analysis conducted on the effect of SHRM on organizational learning also yielded significant results. A very strong and positive relationship was observed between organizational resilience and organizational learning, and the regression analysis examining the effect of organizational learning on organizational resilience indicated that the relationship was significant. Finally, the mediation effect was tested within the model. The mediation effect on the sub-dimensions of the dependent variable was also evaluated separately. The results indicated that the independent variable exerted a partial mediation effect on the sub-dimensions of the dependent variable. In conclusion, the study demonstrated that organizational learning plays a partial mediating role in the relationship between SHRM and organizational resilience.
In today's business world, organizations are increasingly confronted with unexpected crises, intense competitive pressures, environmental challenges, and unforeseen events. To gain a competitive advantage and ensure continuity, organizations need to establish a robust internal structure. In order to adapt rapidly to changing conditions and maintain operations during unexpected situations, they must acquire, share, and develop knowledge. Therefore, implementing the necessary practices and processes to strengthen organizational resilience against unforeseen events and disruptions is of critical importance. This study aims to examine the impact of a strategic human resource management (SHRM) perspective on organizational resilience and to reveal the mediating role of the organizational learning process in this relationship. The research, which investigates the mediating role of organizational learning in the effect of SHRM on organizational resilience, was conducted using a quantitative research method. A convenience sampling method was employed, and data were collected through a survey. The study sample consisted of 419 employees working in private sector companies located in Bursa, Türkiye, that have established human resources departments. The analysis results revealed a positive and highly significant relationship between SHRM and organizational resilience. According to the regression analysis conducted on the effect of SHRM on organizational resilience, the relationship was positive and significant. Additionally, a positive and highly significant relationship was found between SHRM and organizational learning. The regression analysis conducted on the effect of SHRM on organizational learning also yielded significant results. A very strong and positive relationship was observed between organizational resilience and organizational learning, and the regression analysis examining the effect of organizational learning on organizational resilience indicated that the relationship was significant. Finally, the mediation effect was tested within the model. The mediation effect on the sub-dimensions of the dependent variable was also evaluated separately. The results indicated that the independent variable exerted a partial mediation effect on the sub-dimensions of the dependent variable. In conclusion, the study demonstrated that organizational learning plays a partial mediating role in the relationship between SHRM and organizational resilience.
Açıklama
21.02.2026 tarihine kadar kullanımı yazar tarafından kısıtlanmıştır.
Anahtar Kelimeler
İşletme, Business Administration
