Türkiye'nin güvenlik politikalarında çok kutuplu dünyaya uyum: Rusya, Çin ve NATO dengesi
Küçük Resim Yok
Tarih
2025
Yazarlar
Dergi Başlığı
Dergi ISSN
Cilt Başlığı
Yayıncı
Bursa Teknik Üniversitesi
Erişim Hakkı
info:eu-repo/semantics/openAccess
Özet
Bu çalışmanın konusunu, Türkiye'nin çok kutuplu uluslararası düzende değişen güvenlik dinamiklerine karşı geliştirdiği stratejik yönelimin, NATO, Rusya ve Çin ile kurduğu ilişkiler ekseninde analitik düzeyde incelenmesi oluşturmaktadır. Araştırmanın temel amacı, Türkiye'nin güvenlik politikalarında geleneksel ittifak sisteminden çok yönlü ve esnek stratejilere geçiş sürecini analiz etmek ve bu çerçevede stratejik otonomi arayışının söylem, uygulama ve bölgesel yansımalarını karşılaştırmalı olarak değerlendirmektir. Bu çalışma, Türkiye'nin çok kutuplu uluslararası sistemde güvenlik politikalarını nasıl çeşitlendirdiğini ve stratejik otonomi arayışını nasıl yapılandırdığını analiz etmektedir. Türkiye'nin NATO ile geleneksel ittifak ilişkisini sürdürürken, aynı zamanda Rusya ve Çin gibi alternatif küresel aktörlerle geliştirdiği iş birlikleri, bu bağlamda çok katmanlı bir dış politika modelinin göstergesi olarak ele alınmaktadır. Değişen küresel güç dengeleri karşısında Türkiye'nin güvenlik stratejilerinde ortaya çıkan yön değişimleri, klasik müttefiklik yapılarının dönüşümünü ve alternatif aktörlerle kurulan ilişkiler aracılığıyla şekillenen yeni dış politika eğilimlerini anlamaya yönelik bir çerçeve sunmaktadır. Çalışmada, Türkiye'nin güvenlik politikalarının çok kutuplu dünya düzenine uyumu, Rusya, Çin ve NATO dengesi çerçevesinde karşılaştırmalı analiz yöntemiyle değerlendirilmiştir. Elde edilen bulgular, Türkiye'nin NATO ile olan ilişkilerinde eleştirel bağlılık temelinde ilerlediğini, Rusya ile pragmatik denge politikası izlediğini ve Çin ile ekonomik ortaklık odaklı temkinli bir strateji yürüttüğünü ortaya koymaktadır. Araştırmanın sonucunda, Türkiye'nin güvenlik politikasında giderek artan oranda stratejik otonomi arayışı içinde olduğu, bu nedenle dış politika söyleminde çok kutupluluğa uyumlu esnek ve çok yönlü bir yaklaşım geliştirdiği tespit edilmiştir. Bu durum, klasik müttefiklik yapılarının dönüşümünün yanı sıra Türkiye'nin küresel güç dengeleri içerisindeki konumlanma arayışını anlamak açısından önemli bir örnek teşkil etmektedir.
This study examines Türkiye's strategic orientation in response to the evolving security dynamics of a multipolar international order, with a particular focus on its relations with NATO, Russia, and China. The primary aim of the research is to analyze Türkiye's transition from a traditional alliance system to more flexible and multidimensional security strategies, and to comparatively evaluate the discourse, implementation, and regional implications of its pursuit of strategic autonomy. This study investigates how Türkiye diversifies its security policies within the multipolar international system and how it structures its quest for strategic autonomy. While maintaining its traditional alliance with NATO, Türkiye's growing cooperation with alternative global actors such as Russia and China is addressed as an indicator of a multilayered foreign policy model. The shifts in Türkiye's security strategies in the face of changing global power balances offer a framework for understanding the transformation of classical alliance structures and the emergence of new foreign policy orientations shaped by relations with non-Western actors. The study adopts a comparative analysis method to evaluate the adaptation of Türkiye's security policies to the multipolar world order within the context of the balance between Russia, China, and NATO.The findings reveal that Türkiye maintains a critically engaged stance in its relations with NATO, pursues a pragmatic balancing policy with Russia, and adopts a cautious strategy focused on economic partnership with China. The study concludes that Türkiye is increasingly seeking strategic autonomy in its security policy and is therefore developing a flexible and multidimensional approach in its foreign policy discourse in alignment with the realities of multipolarity. This trend not only reflects the transformation of traditional alliance structures but also serves as a significant example for understanding Türkiye's efforts to reposition itself within the global balance of power.
This study examines Türkiye's strategic orientation in response to the evolving security dynamics of a multipolar international order, with a particular focus on its relations with NATO, Russia, and China. The primary aim of the research is to analyze Türkiye's transition from a traditional alliance system to more flexible and multidimensional security strategies, and to comparatively evaluate the discourse, implementation, and regional implications of its pursuit of strategic autonomy. This study investigates how Türkiye diversifies its security policies within the multipolar international system and how it structures its quest for strategic autonomy. While maintaining its traditional alliance with NATO, Türkiye's growing cooperation with alternative global actors such as Russia and China is addressed as an indicator of a multilayered foreign policy model. The shifts in Türkiye's security strategies in the face of changing global power balances offer a framework for understanding the transformation of classical alliance structures and the emergence of new foreign policy orientations shaped by relations with non-Western actors. The study adopts a comparative analysis method to evaluate the adaptation of Türkiye's security policies to the multipolar world order within the context of the balance between Russia, China, and NATO.The findings reveal that Türkiye maintains a critically engaged stance in its relations with NATO, pursues a pragmatic balancing policy with Russia, and adopts a cautious strategy focused on economic partnership with China. The study concludes that Türkiye is increasingly seeking strategic autonomy in its security policy and is therefore developing a flexible and multidimensional approach in its foreign policy discourse in alignment with the realities of multipolarity. This trend not only reflects the transformation of traditional alliance structures but also serves as a significant example for understanding Türkiye's efforts to reposition itself within the global balance of power.
Açıklama
Anahtar Kelimeler
Siyasal Bilimler, Political Science ; Uluslararası İlişkiler
